KARMEL VOLTA BANULS
(1803-1860)
ENGELBERT KOLLAND
(1827-1860)
EMANUEL RUIZ LOPEZ
(1804-1860)
ASKANIUSZ NICANORE
(1814-1860)
MIKOŁAJ MARIA ALBERCA TORRES
(1830-1860)
PIOTR SOLER MENDEZ
(1827-1860)
FRANCISZEK PINAZO PENALVER
(1802-1860)
JAN JAKUB FERNANDEZ Y FERNANDEZ
(1808-1860)
ABD AL-MUTI MASABKI
FRANCISZEK MASABKI
RAFAŁ MASABKI
(zm. 1860)
Była to grupa 11 męczenników z Damaszku: ośmiu franciszkanów, z czego siedmiu z nich było z pochodzenia Hiszpanami, jeden zaś pochodził z Austrii, i trzech rodzonych braci, należących do Kościoła katolickiego obrządku maronickiego, będących rodowitymi obywatelami Syrii, zamordowanych z nienawiści do wiary w nocy z 9 na 10 lipca 1860 roku w klasztorze Bab Touma w Damaszku.
Gwardianem klasztoru był EMANUEL RUIZ LOPEZ, urodzony w 1804 roku, który, zanim przybył do Damaszku, przebywał w Jerozolimie.
Kolejny z grupy ośmiu franciszkanów, KARMEL VOLTA BANULS, urodzony w 1803 roku, przed przybyciem do stolicy Syrii, był proboszczem parafii św. Jana Chrzciciela w Ain-Karem koło Jerozolimy.
Jedyny z grupy zakonników pochodzący spoza Hiszpanii, ENGELBERT KOLLAND, urodzony w 1827 roku, zanim przybył do Damaszku, pracował, razem ze św. Karmelem Voltą Banulsem, w parafii św. Jana Chrzciciela w Ain-Karem.
Kolejny z grupy franciszkanów, zamieszkujących w chwili swej męczeńskiej śmierci klasztor w Damaszku, ASKANIUSZ NICANORE, urodzony w 1814 roku, zanim wyjechał do Damaszku, był m. in. proboszczem w rodzinnej miejscowości Villarejo de Salvanes koło Madrytu i spowiednikiem tamtejszych sióstr koncepcjonistek, z czego jedna z nich przepowiedziała mu, iż będzie on misjonarzem w Ziemi Świętej i męczennikiem, co też, jak się później okazało, się wypełniło.
Kolejny z grupy ośmiu zakonników, MIKOŁAJ MARIA ALBERGA Y TORRES, urodzony w 1830 roku, na rok przed swoją męczeńską śmiercią, bo w roku 1859, wyjechał na misje do Syrii. Przed śmiercią zdążył wyznać, że tysiąc razy zniesie on śmierć, ale nigdy nie zdradzi swego Pana.
Ostatni z grupy ośmiu franciszkanów, który posiadał święcenia prezbiteratu, PIOTR SOLER MENDEZ, urodzony w 1827 roku, nim przybył do Damaszku, wyjechał na misje do Jerozolimy, gdzie głosił Ewangelię w niełatwym środowisku arabskim.
Pierwszy spośród dwóch braci zakonnych, należących do grupy ośmiu franciszkanów, którzy ponieśli śmierć męczeńską, FRANCISZEK PINAZO PENALVER, urodzony w 1812 roku, początkowo zakochał się w dziewczynie, lecz ostatecznie kochankowie rozstali się, wskutek czego wstąpił on do Zakonu Braci Mniejszych. Od roku 1843 pracował on w klasztorach m. in. w Jerozolimie, Ain Karem, Jaffie, Nikozji na Cyprze i w Damaszku, gdzie zginął śmiercią męczeńską.
Ostatni spośród grupy ośmiu franciszkanów, należących do grona 11 męczenników z Damaszku, JAN JAKUB FERNANDEZ Y FERNANDEZ, urodzony w 1808 roku, zaledwie 16 miesięcy przed śmiercią, bo w marcu 1859 roku, wyjechał do Jerozolimy, a następnie do Damaszku, gdzie przelał krew za wiarę w Chrystusa.
Dzieje życia trzech braci, członków Kościoła katolickiego obrządku maronickiego, również należących do grona 11 męczenników z Damaszku – ABD AL-MUTIEGO, FRANCISZKA I RAFAŁA MASABKICH – niestety nie są znane. Wiemy o nich jedynie to, że znaleźli oni schronienie przed oprawcami w klasztorze, zamieszkiwanym przez ośmiu franciszkanów, którzy ponieśli męczeństwo razem z nimi.
Beatyfikacji 11 męczenników z Damaszku dokonał papież Pius XI 10 października 1926 roku.
JÓZEF ALLAMANO
(1851-1926)
Święty JÓZEF ALLAMANO przyszedł na świat 21 stycznia 1851 r. w miejscowości Castelnuovo Don Bosco. Był czwartym z pięciorga dzieci. Jego ojciec zmarł, kiedy Józef miał 3 lata.
Święcenia kapłańskie otrzymał 20 września 1873 r. Był gorliwym kapłanem turyńskim. Będąc rektorem sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia (po wł. Consolata), otrzymał charyzmat misyjny – niesienia pocieszenia ludziom, którzy jeszcze nie znają Chrystusa Zbawiciela.
29 stycznia 1901 r. założył Instytut Misjonarzy Matki Bożej Pocieszenia w diecezji turyńskiej w Piemoncie. “Głosić będą moją chwałę wśród narodów” (Iz 66, 19) – to motto dane przez ks. Józefa misjonarzom i misjonarkom Pocieszycielki, wyraża ich miejsce w Kościele: misję “ad gentes” wśród niechrześcijan, na terenach zamieszkałych przez najuboższe grupy ludzi i tam, gdzie Chrystus jeszcze nie jest znany oraz gdzie można nawiązać dialog z wielkimi religiami świata.
Najświętsza Maryja Panna, czczona pod wezwaniem “Matki Bożej Pocieszenia”, była dla św. ks. Józefa Allamano “Panią życia”: oddał Jej na zawsze swoje serce, swoje siły, swoje kapłaństwo, służąc niestrudzenie, a poprzez swoich misjonarzy i misjonarki rozszerzając Jej Imię aż po krańce ziemi. Zmarł 16 lutego 1926 r. Beatyfikował go papież Jan Paweł II 7 października 1990 r.
MARIA LEONIA PARADIS
(1840-1912)
Święta MARIA LEONIA PARADIS pochodziła z biednej rodziny. Urodziła się 12 maja 1840 r. w L’Acadie k. Quebec (Kanada). Alodia Wirginia, bo takie imiona otrzymała na chrzcie, Paradis w wieku 14 lat, 21 lutego 1854 r., wstąpiła do Zgromadzenia Marianistek od Krzyża Świętego i przyjęła imię Maria Leonia.
Od 1862 r. pracowała jako wychowawczyni w sierocińcu w Nowym Jorku; w roku 1874 ponownie znalazła się w Kanadzie i założyła tam, w miejscowości Memramcook, wspólnotę zakonną sióstr, z której później rozwinęło się Zgromadzenie Małych Sióstr od Świętej Rodziny. Do kongregacji tej wstąpiła w 1904 r. i kierowała nią do śmierci.
Zmarła w opinii świętości 3 maja 1912 r. Siostry ze zgromadzenia zajmują się m. in. prowadzeniem gospodarstw domowych w klasztorach męskich, seminariach duchownych i kolegiach.
Maria Leonia Paradis została ogłoszona przez papieża Jana Pawła II błogosławioną 11 września 1984 r. w Montrealu.
HELENA GUERRA
(1835-1914)
Święta HELENA GUERRA urodziła się 23 czerwca 1835 r. w Lukce w Toskanii (Włochy). W 1882 r. założyła w rodzinnym mieście Zgromadzenie Sióstr od św. Zyty ku czci Ducha Świętego i Wychowania Chrześcijańskiego (oblatki Ducha Świętego), zajmujące się wychowaniem młodzieży oraz kultywowaniem nabożeństwa do Ducha Świętego.
W ostatnich latach swego życia przecierpiała heroicznie liczne upokorzenia. Zmarła 11 kwietnia 1914 r. w Lukce. Została beatyfikowana 26 maja 1959 r.
Źródło fotografii: domena publiczna
Dodaj komentarz