Dzisiejsza Liturgia Słowa przedstawia nam obraz Boga, ogromnie troszczącego się o nas – swoje owce. Widoczne jest to w dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi proroka Jeremiasza (23, 1-6), w którym Pan Bóg zapowiada, iż zbierze wszystkie swoje owce na jednym pastwisku, dzięki czemu będą one płodne i liczne, i nad którymi wzbudzi pasterzy, przez co nie będą się one lękać i trwożyć, oraz wzbudzi Odrośl Sprawiedliwą, to jest Mesjasza – Jezusa Chrystusa – który będzie panował jako król, postępując sprawiedliwie i roztropnie, dzięki czemu „Juda dostąpi zbawienia, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie” (por. Jr 23, 3-6a), w dzisiejszym drugim czytaniu z Listu św. Pawła do Efezjan, w którym Apostoł wtóruje prorokowi Jeremiaszowi, podkreślając, że Chrystus, niczym Dobry Pasterz, zburzył mur wrogości, rozdzielający dwie części ludzkości, jednocząc je ze sobą poprzez swą mękę i zmartwychwstanie, dzięki czemu mamy ułatwiony przystęp do Ojca, i zwiastując Dobrą Nowinę pokoju (por. Ef 2, 14b. 15cd-16a. 17-18), oraz w dzisiejszej Ewangelii, w której widzimy Jezusa jako litującego się nad swymi owcami i zaradzającego każdej potrzebie (por. ks. Edward Sztafrowski, „Wprowadzenie do liturgii Mszy niedzielnych i świątecznych”).
Dzisiejsza Liturgia Słowa prowokuje nas w związku z tym do postawienia sobie następujących pytań: „Czy potrafię nieustannie otwierać się na łaskę Boga i uciekać się do Niego w każdej mojej potrzebie?” oraz: „Czy zawsze w swoim życiu doświadczam Boga jako Tego, który zawsze ogromnie mnie kocha i troszczy się o mnie?”.
Drodzy Bracia i Siostry, niech Pan Bóg pomoże nam zawsze otwierać się na Jego łaskę, uciekając się przy tym do Niego w każdej naszej potrzebie i doświadczając Go jako Tego, który zawsze ogromnie nas kocha i troszczy się o nas.
Dodaj komentarz