Dziś, gdy już za 10 dni świętować będziemy Uroczystość Narodzenia Pańskiego, Liturgia Słowa akcentuje radość związaną z bliskością tychże Świąt, co najwyraźniej słychać w dzisiejszym wezwaniu św. Pawła z drugiego czytania z Listu do Filipian, które zawiera się także w dzisiejszej antyfonie na wejście: „Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko!” (Flp 4, 4-5).
„«Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce!» Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, który zbawia, uniesie się weselem nad tobą, odnowi cię swoją miłością, wzniesie okrzyk radości” (So 3, 16b-17). Ową obecność Boga, zawartą w tymże radosnym wezwaniu z dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi proroka Sofoniasza (3, 14-17), dostrzeże się, gdy – w odniesieniu do dzisiejszej Ewangelii (Łk 3, 10-18) – odrzuci się wszelki egoizm, chciwość i przemoc (por. Łk 3, 11. 13. 14b) oraz szeroko otworzy serce na Chrystusa i łaskę Ducha Świętego, którą nam daje („Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem” – Łk 3, 16). Jest to zadanie dla nas nie tylko na Adwent, ale na całe nasze życie, które w pewnym sensie też jest „Adwentem” – radosnym oczekiwaniem na spotkanie ze Zbawicielem w Królestwie Bożym.
Na tej podstawie warto zadać sobie pytanie: „Czy zawsze potrafię radować się obecnością Boga w moim życiu i tę obecność dostrzegać, otwierając szeroko podwoje mojego serca, by móc zawsze przyjmować Chrystusa i łaskę Jego Ducha, którą obdarza nasze życie?”.
Drodzy Bracia i Siostry, niech Pan Bóg pomoże nam zawsze dostrzegać swą obecność w naszym życiu i nieustannie otwierać serce na Chrystusa i łaskę Ducha Świętego, którą nam daje, odrzucając przy tym wszelki egoizm, chciwość i przemoc.
Dodaj komentarz