Mimo że Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, formalnie nie jest świętem nakazanym, warto zatrzymać się nad Liturgią Słowa, którą Kościół daje nam na dzisiejszą uroczystość.
W pierwszym czytaniu z Drugiej Księgi Samuela Pan Bóg mówi prorokowi Natanowi słowa, jakie prorok przekazał potem Dawidowi, a które zapowiadają, że jednym z potomków Dawidowego rodu będzie Syn Boży, który przyniesie światu zbawienie:
„Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem.
Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki” (2 Sm 7, 12-14a. 16).
W drugim czytaniu z Listu do Rzymian św. Paweł podkreśla, że „Nie od wypełniania Prawa została uzależniona obietnica dana Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale od sprawiedliwości uzyskanej przez wiarę. Dlatego dziedzictwo przypada dzięki wierze, aby było z łaski i aby w ten sposób obietnica pozostała niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla potomstwa opierającego się na Prawie, ale i dla tego, które żyje dzięki wierze Abrahama. Uwierzył on Bogu jako Temu, który ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, co nie istnieje. On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się «ojcem wielu narodów», zgodnie z tym, co było powiedziane: «Takie będzie Twoje potomstwo». Dlatego też policzono mu to za sprawiedliwość” (Rz 4, 13. 16b. 17b-18. 22).
Autor Listu do Hebrajczyków, którego fragment zamieszczony jest w dzisiejszej Liturgii Godzin jako pierwsze czytanie, pisze, że „Wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. Dzięki niej przodkowie otrzymali świadectwo. Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga światy zostały tak stworzone, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych” (Hbr 11, 1-3). W niniejszym fragmencie autor potwierdza postawioną w pierwszych trzech wersetach rozdziału 11 przez siebie tezę przykładami Abla (w. 4), Henocha (w. 5-6), Noego (w. 7), Abrahama (w. 8-10) i Sary (w. 11-12). Można by powiedzieć, że wersety 1-16 rozdziału 11 są jakby rozprawką potwierdzającą, na przykładzie różnych osób, iż wiara nasza w Boga nie jest daremna, ponieważ jest poparta milionami dowodów, których nie sposób zliczyć. Warto też zadać sobie indywidualnie pytanie: „Czy, na wzór Abrahama i jego potomstwa oraz św. Józefa, którego uroczystość dziś obchodzimy, potrafię bezgranicznie ufać Bogu i być poddanym Jego woli?”.
W dniu dzisiejszym do wyboru są dwie perykopy ewangeliczne: Ewangelia według św. Mateusza (1, 16. 18-21. 24a) i Ewangelia według św. Łukasza (2, 41a-51), które ukazują bardzo ważne cechy św. Józefa. Mianowicie pierwsza z nich, Ewangelia św. Mateusza, opisuje wydarzenie, gdy, po poczęciu Jezusa w Maryi za sprawą Ducha Świętego, św. Józef, nie narażając Jej na zniesławienie albo, co gorsza, ukamienowanie, chciał potajemnie Ją oddalić. Jednakże Józefa od tej myśli odwiódł Anioł Pański, który powiedział: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1, 20b-23). Po niniejszym poleceniu Bożego Posłańca, jak mówi Ewangelia, „zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański” (Mt 1, 24a). Czytając niniejszy fragment, warto spytać się siebie: „Czy, gdy podejmę jakąś myśl, zachowuję się dyskretnie, podobnie jak św. Józef, czy też rozpowiadam ją wszystkim, by zwrócić na siebie uwagę?”.
Druga dzisiejsza Ewangelia do wyboru, Ewangelia według św. Łukasza, opisuje moment odnalezienia Jezusa w świątyni. Po jego odnalezieniu Maryja mówi do Jezusa: „Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie” (Łk 2, 48b). Nie „oto Ja szukałam Cię, a ojciec Twój ze mną”, lecz zbiorowo „oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie”. Niniejsza perykopa ewangeliczna kończy się zdaniem: „Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany” (Łk 2, 51a) i ukazuje nam nie tylko spokój i cierpliwość św. Józefa w trudnych sytuacjach, ale także posłuszeństwo Jezusa względem Rodziców. Warto więc zapytać się siebie we własnym sercu: „Czy, w obliczu trudnych sytuacji, zachowuję spokój i cierpliwość, podobnie jak św. Józef, czy też rozpaczam i tym samym zwracam na siebie uwagę?” oraz „Czy, podobnie jak Jezus, potrafię/potrafiłem okazywać szacunek swoim rodzicom, a przez to Bogu?”.
Święty Józefie, wyjednaj nam u Jezusa jak najlepsze naśladowanie Twoich cnót. Amen.
Dodaj komentarz