Dzisiejsza Ewangelia (Mt 1, 18-25), która była odczytywana również w miniony czwartek, przedstawia nam postać św. Józefa, który, dowiadując się, że Maryja, Jego Małżonka, stała się brzemienna, i mierząc się w związku z tym z wątpliwościami, czy poczęcie dokonało się w wyniku gwałtu, czy też było wynikiem działania Mocy z wysoka, postanowił oddalić Ją potajemnie, nie narażając Jej przy tym na zniesławienie w oczach ludu. W związku z tymi wątpliwościami Józefa Bóg postanawia przyjść mu z pomocą, oznajmiając, przez pośrednictwo Swego Anioła, gdy jest on pogrążony we śnie, że poczęcie Maryi dokonało się za sprawą Ducha Świętego, a Tym, który narodzi się z Jej łona, to oczekiwany Mesjasz, czyli Jezus, który „zbawi swój lud od jego grzechów”. Gdy Józef budzi się ze snu, przyjmuje to, co do mówił do niego Bóg, stając się w ten sposób przybranym ojcem Zbawiciela i przyjmując Maryję do siebie (por. Mt 1, 19-21. 24). Można by rzec, że, dzięki temu, iż Józef uwierzył, że we śnie naprawdę przyszedł do niego Bóg, rozwiewając jego wątpliwości i wzywając go do porzucenia wcześniejszych planów potajemnego oddalenia Maryi, a zarazem do Jej przyjęcia – podobnie jak dzięki wypowiedzianemu przez Maryję „tak” w chwili Zwiastowania (por. Łk 1, 37) – Jezus mógł przyjść na świat, stając się do nas podobnym we wszystkim, oprócz grzechu, i tym samym odkupić ludzką naturę poprzez Swą Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie.
Owa postawa posłuszeństwa i wierności Bogu i Jego woli, jaką prezentują nam Maryja i św. Józef, uczy nas, abyśmy i my, jeśli chodzi o nasze życie chrześcijańskie, obficie ją pielęgnowali, albowiem, dzięki temu, działanie to wydać może błogosławione owoce zarówno w naszym życiu, jak i w życiu otaczających nas bliźnich, podobnie jak powiedzenie „tak” przez Maryję i św. Józefa przyniosło błogosławione owoce nie tylko w ich życiu, poprzez stanie się przez nich Matką i przybranym ojcem Jezusa, ale także w życiu nas wszystkich, gdyż – jak podkreśliłem wcześniej – Chrystus mógł – dzięki wierności i posłuszeństwu Jego Rodziców – stać się do nas podobnym we wszystkim, z wyjątkiem grzechu, i dokonać dla nas dzieła Odkupienia.
Warto też podkreślić, że nie jest to przypadkiem, iż w tym roku, w przeciągu dni 17-24 grudnia, kiedy liturgia koncentruje się na bliskości Świąt Narodzenia Pańskiego, omawiana przez nas Ewangelia czytana jest aż dwa razy, bo we wspomniany przeze mnie czwartek, 18 grudnia, i w dzisiejszą niedzielę, albowiem tenże fakt może być czasem dobrą okazją do tego, aby jeszcze raz wsłuchać się w to, co Bóg mówił nam przez nią, gdy była ona odczytywana po raz pierwszy w okresie wspomnianych dni (o ile byliśmy obecni tego dnia na Eucharystii), i mówi, gdy jest ona czytana w tymże czasie po raz drugi. W związku z tym warto postawić sobie pytanie: Co Bóg mówił do mnie przez niniejszy fragment w miniony czwartek (o ile byłem/byłam wtedy na mszy świętej), a co mówi do mnie w dzisiejszą niedzielę, gdy jest on odczytywany po raz drugi w tegorocznym okresie ostatnich dni Adwentu między 17 a 24 grudnia?
Warto także postawić sobie kolejne pytanie, również w odniesieniu do dzisiejszej Ewangelii: Czy potrafię, za przykładem Maryi i św. Józefa, praktykować w swoim życiu chrześcijańskim cnotę posłuszeństwa i wierności Bogu i Jego woli, aby mogło to wydać błogosławione owoce w życiu moim i moich bliźnich?
W Ewangelii dzisiejszej niedzieli uderza jeszcze jeden szczegół, a mianowicie miłość, którą św. Józef otaczał Maryję i Boga. Kierowany tą miłością nie chciał, aby przez niego Maryja stała się zdyskredytowana w oczach ludu, a gdy Bóg przyszedł do niego we śnie i oznajmił mu, by przyjął do siebie swą Małżonkę i swego Przybranego Syna, nie wahał się on ani chwili, okazując posłuszeństwo Bogu i Jego woli oraz przyjmując Maryję i będącego w Jej łonie Boga-Człowieka do siebie. Czy i my potrafimy mieć taką samą miłość do Boga i otaczających nas bliźnich, jak miał ją do nich św. Józef?
Dodaj komentarz