„Rodzina Bogiem silna” – takim hasłem, obecnym niegdyś w Kościele polskim i stanowiącym nawiązanie do słów św. Jana Pawła II, który, używając niniejszego sformułowania, dodał, że taka rodzina „staje się siłą człowieka i całego narodu”, można scharakteryzować szczególnie – jako wzór dla wszystkich rodzin chrześcijańskich, a zarazem – jak mówią wspomniane wyżej słowa św. Jana Pawła II – „siłę człowieka i całego narodu” – Świętą Rodzinę, u Której fundamentem życia rodzinnego była zawsze wzajemna miłość, wiara w Boga oraz bezgraniczne posłuszeństwo Jemu i Jego woli.
Pierwszym z potwierdzających niniejszą tezę, a zarazem obrazujących wymienione cechy, przykładów jest historia św. Józefa, opisana we fragmencie Ewangelii św. Mateusza (1, 18-25), odczytywanym w ubiegłą niedzielę, będącą czwartą, a zarazem ostatnią, niedzielą Adwentu, w której przybrany ojciec Zbawiciela, posłuszny nakazowi Boga, zakomunikowanemu mu we śnie, z miłością przyjął Maryję, swą Małżonkę, wraz z będącym w Jej łonie Zbawicielem, do siebie. Drugi z przykładów to historia, opisana w dzisiejszej Ewangelii, również będącej fragmentem Ewangelii św. Mateusza (2, 13-15. 19-23), w którym św. Józef, również okazując posłuszeństwo Bogu i będąc motywowany miłością do Maryi i Nowonarodzonego Jezusa, ucieka z nimi do Egiptu, aby uniknąć zabicia Zbawiciela przez króla Heroda, widzącego w Nim pewną konkurencję dla jego władzy i który, w związku z tym – jak czytamy w wersetach 16-18 drugiego rozdziału Ewangelii św. Mateusza, znajdujących się pomiędzy wersetach 13-15 i 19-23 tegoż rozdziału tejże Ewangelii, składających się na dzisiejszy fragment – poleca, w poszukiwaniu Mesjasza, zabić wszystkich chłopców płci męskiej do lat dwóch (dzieci te Kościół uznał za świętych i ustalił ich wspomnienie na dzień dzisiejszy, obchodzone pod rangą święta, celebrowanego, gdy 28 grudnia przypada między poniedziałkiem a sobotą); z Egiptu do ziemi Izraela, a konkretnie do Nazaretu, gdzie przybył, posłuszny nakazowi Bożemu, otrzymanemu w chwili snu, św. Józef wraz z Maryją i Dziecięciem Jezus wracają, gdy Bóg informuje go we śnie, poprzez anioła, o śmierci Heroda.
Oprócz tego życie rodzinne Świętej Rodziny z Nazaretu charakteryzowało się również cechami, które wymienia św. Paweł w dzisiejszym drugim czytaniu z Listu do Kolosan, a więc serdecznym współczuciem, dobrocią, pokorą, cichością, cierpliwością i wzajemnym przebaczeniem (por. Kol 3, 12c-13a). Święta Rodzina daje nam także, oprócz lekcji życia rodzinnego, charakteryzującego się wyżej wspomnianymi cechami, lekcje milczenia i pracy, o jakich wspomina św. papież Paweł VI w swoim przemówieniu podczas wizyty w Nazarecie w dniu 5 stycznia 1964 roku, które przytacza dzisiejsze drugie czytanie z Liturgii Godzin i którego fragment brzmi:
„Najpierw lekcja milczenia. Niech się odrodzi w nas szacunek dla milczenia, tej pięknej i niezastąpionej postawy ducha. Jakże jest nam ona konieczna w naszym współczesnym życiu, pełnym niepokoju i napięcia, wśród jego zamętu, zgiełku i wrzawy. O milczenie Nazaretu, naucz nas skupienia i wejścia w siebie, otwarcia się na Boże natchnienia i słowa nauczycieli prawdy; naucz nas potrzeby i wartości przygotowania, studium, rozważania, osobistego życia wewnętrznego i modlitwy, której Bóg wysłuchuje w skrytości.
Dodaj komentarz