Dzisiejsza Liturgia Słowa zwraca uwagę na dwie bardzo ważne postawy, jeśli chodzi o nasze życie chrześcijańskie: zaufanie i pójście za Bożą wolą. Tę pierwszą z wymienionych postaw akcentują szczególnie pierwsze czytanie z Księgi proroka Izajasza, psalm i drugie czytanie z Listu św. Pawła do Filipian.
W odczytywanym dziś fragmencie Księgi Izajasza słyszymy pełne nadziei słowa: „Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i całun, który okrywał wszystkie narody; raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, zdejmie hańbę ze swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł. I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność; cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! Albowiem ręka Pana spocznie na tej górze” (Iz 25, 7-10a). W tymże fragmencie prorok zapowiada nadejście Mesjasza, który – jak zapowiedział Anioł Pański św. Józefowi, gdy ten powziął myśl o potajemnym oddaleniu Maryi – „zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1, 21), wyzwalając go od nich poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie. Podobną postawę prezentuje Psalmista słowami: „Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną, kij Twój i laska pasterska są moją pociechą (Ps 23 (22), 4), a także św. Paweł w słowach: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4, 13). Oba zacytowane przed chwilą fragmenty z dzisiejszej Liturgii Słowa uczą nas, aby, we wszystkich wydarzeniach życia, w pełni i bezgranicznie zaufać Bogu. Czy potrafimy przyjąć ową postawę w naszym życiu?
Na kolejną postawę – pójście za Bożą wolą – wskazuje dzisiejsza Ewangelia, w której Jezus opowiada przypowieść o zaproszonych na ucztę, którzy, po wcześniejszym zaproszeniu ich przez króla, zlekceważyli je i nie przyszli. Natomiast za drugim razem przyszli wszyscy, którym, za pośrednictwem sług, przekazano królewskie zaproszenie na ucztę (por. Mt 22, 2-6. 7-10). Przypowieść owa, na przykładzie przyjścia wszystkich zaproszonych przez sługi królewskie na ucztę, gdy za pierwszym niniejsze zaproszenie zlekceważono, pokazuje, że Bóg kocha i pragnie zbawienia zarówno dobrych i złych, gdyż On sam nie chce śmierci grzesznika, lecz jego szczerego nawrócenia. Warto więc, na przykładzie człowieka, niemającego stroju weselnego (por. Mt 22, 12-13), przyjąć postawę przeciwną do niego i jak najczęściej zdzierać z siebie, poprzez sakrament pokuty i pojednania, szatę grzechów i przywdziać nową szatę obmycia z nich.
Niech Pan Bóg pomoże nam, za przykładem Świętej Rodziny, praktykować w naszym życiu cnotę zaufania i pójścia za Bożą wolą.
Dodaj komentarz