Rozważanie Słowa Bożego – ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO (rok B) – 7 stycznia 2024

W dniu dzisiejszym wspominamy moment Chrztu Jezusa w Jordanie, którego celem było, jak podkreśla to w dzisiejszym drugim czytaniu z Liturgii Godzin św. Grzegorz z Nazjanzu, „pogrzebanie w wodzie całego rodu starego Adama” (por. Kazanie 39, In sancta Lumina, 14-16. 20), to znaczy, jak mówi to druga zwrotka hymnu dzisiejszych Godziny Czytań i Drugich Nieszporów, „zgładzenie naszych grzechów poprzez własne zanurzenie”.

„Jezus Chrystus jest Tym, który przyszedł przez wodę i krew, i Ducha, nie tylko w wodzie, lecz w wodzie i we krwi” – pisze św. Jan w swym Pierwszym Liście (5, 6ab), którego fragment jest odczytywany w dzisiejszym drugim czytaniu. Dzięki temu, że Chrystus zgładził nasze grzechy poprzez chrzest w wodach Jordanu, a następnie poprzez przelanie swojej krwi na krzyżu, mamy ułatwiony przystęp do Ojca. Podobnie i my wyzbyliśmy się grzechu pierworodnego, gdy byliśmy ochrzczeni na wzór śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, co podkreśla także św. Paweł w Liście do Galatów (3, 27): „Wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa”. Warto więc w dniu dzisiejszym, kiedy wspominamy pamiątkę Chrztu Pana naszego Jezusa Chrystusa w wodach Jordanu, dziękować Panu Bogu za to, że możemy być członkami Jego Kościoła i karmić się ustanowionymi przez Niego Świętymi Sakramentami.

„Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie” (Mk 1, 11b). Te słowa, wypowiadane przez Boga Ojca, które stanowią puentę dzisiejszej perykopy ewangelicznej, słyszy Chrystus po swym chrzcie w Jordanie. Owo zdanie, które słyszymy każdego roku w święto Chrztu Pańskiego na sam koniec Ewangelii, jest dla nas także zapewnieniem, że Bóg kocha nas we wszystkich momentach naszego życia i nigdy nas się nie wyprze, pomimo naszych upadków. Warto więc odwzajemniać tę miłość, jaką Bóg ma względem nas. Z odpowiedzią na pytanie, w jaki sposób to robić, spieszą nam następujące słowa z dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi proroka Izajasza: „Nakłońcie uszu i przyjdźcie do Mnie, posłuchajcie Mnie, a dusza wasza żyć będzie”, a także: „Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko!” (Iz 55, 3ab. 6).

Na koniec dzisiejszej refleksji pragnę zachęcić, aby odpowiedzieć we własnym sercu na następujące pytania: „Czy potrafię dziękować Bogu za wszystko, czym obdarza mnie w moim życiu jako członka wspólnoty Kościoła, a także w innych sferach życia?” oraz „Czy wierzę, że Bóg mnie kocha i potrafię tę miłość jak najlepiej odwzajemniać?”.


Opublikowano

w

przez

Tagi:

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *