Dzisiejsza Liturgia Słowa porusza zagadnienie gorliwości. Do refleksji nad tym, czy potrafimy być gorliwi, jeśli chodzi o naszą wiarę w Pana Boga i wypełnianie przykazania miłości Boga i bliźniego, skłaniają nas dzisiejsze pierwsze czytanie z Księgi Wyjścia (wersja dłuższa: 20, 1-17; wersja krótsza: 20, 1-3. 7-8. 12-17), gdzie Pan Bóg nadaje ludowi izraelskiemu dziesięć przykazań Bożych, które chyba każdy z nas potrafi wymienić z pamięci, drugie czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian (1, 22-25) i Ewangelia, tym razem według św. Jana (2, 13-25).
Jeśli chodzi o dzisiejsze pierwsze czytanie, warto podkreślić, że Pan Bóg dał nam przykazania jako wyraz troski o nas i tego, aby nasze życie, w którego wszystkich etapach Pan Bóg zawsze jest obecny, było jak najszczęśliwsze. Warto więc zadać sobie pytanie: „Czy potrafię zawsze być gorliwy/gorliwa w spełnianiu przykazań i jak najlepiej wypełniać je w moim życiu?”.
Święty Paweł natomiast w dzisiejszym drugim czytaniu prowokuje nas, abyśmy postawili sobie następujące pytania: „Kim jest dla mnie Chrystus? Czy jest On „mocą Bożą i mądrością Bożą” (1 Kor 1, 24e), czy też Kimś innym?”.
Jeśli chodzi o dzisiejszą Ewangelię, przedstawiona jest w niej scena wygnania kupców ze świątyni, w czasie której Jezus, poprzez słowa: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo” (J 2, 19b), zapowiada swą mękę i zmartwychwstanie, po którym, jak pisze Ewangelista, Jego uczniowie uwierzyli temu, co wtedy mówił (por. J 2, 22). Dzisiejsza Ewangelia zwraca też uwagę, że, poprzez wygnanie przez Jezusa kupców ze świątyni, spełniły się słowa Psalmu 69 (werset 10a): „Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie” (por. J 2, 17). Czytany w dniu dzisiejszym ewangeliczny opis skłania nas również do postawienia sobie następującego pytania: „Czy moje serce jest stale skierowane ku Bogu i otwarte na Jego łaskę, będąc prawdziwie godnym mieszkaniem, w którym jest centralne miejsce dla Niego, czy też przypomina ono targowisko, na którym panuje nieuporządkowany chaos i nie ma w nim miejsca dla Boga?”. Słowami: „Nie róbcie z domu mego Ojca targowiska” (J 2, 16d), które Jezus kieruje także do nas, przypomina On nam, iż zawsze mamy dbać o swoje serce, które jest świątynią Boga, oczyszczając je regularnie z nieuporządkowanych przywiązań, a także z grzechów w sakramencie pokuty i pojednania. Warto więc gorliwie troszczyć się o swoje serce, usuwając z niego wszelkie nieczystości i jak najczęściej pozwalać Jezusowi, by w sakramencie pokuty i pojednania oczyścił nasze serce z grzechów.
Dodaj komentarz