Dzisiejsza Liturgia Słowa mówi nam, abyśmy nasze życie zawsze budowali na Chrystusie, bo tylko z Nim mamy szansę wyjść nawet z najcięższych kryzysów. W sposób szczególny widać to w dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi Hioba (38, 1. 8-11), w którym Bóg mówi do głównego bohatera, niosąc mu otuchę w jego cierpieniach, podobnie jak Jezus niesie otuchę swoim uczniom, przestraszonym sztormem i szalejącą burzą, co z kolei opisuje dzisiejsza Ewangelia (Mk 4, 35-41), mówiąc do nich: „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże brak wam wiary!” (Mk 4, 40bc). Poprzez niniejsze stwierdzenie Zbawiciel mówi także nam, abyśmy w chwilach trudnych nie popadli w zwątpienie, ale zawsze szukali pomocy u Niego, podobnie „jak ci, którzy statkami ruszyli na morze, by handlować na wodach ogromnych, którzy wołali, w obliczu szalejącego sztormu, o pomoc do Pana, który uwolnił ich od trwogi”, o czym wspomina dzisiejszy Psalm responsoryjny (por. Ps 107 (106), 23. 25. 28), ponieważ, jak wspomniałem wcześniej, tylko z Nim mamy szansę wyjść nawet z największych kryzysów życiowych.
Budowanie życia na Chrystusie oznacza również pełną dyspozycyjność wobec Jego woli, jaką ma On wobec nas, o czym mówi św. Paweł w dzisiejszym drugim czytaniu z Drugiego Listu do Koryntian, słowami: „Miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. (…) Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe” (2 Kor 5, 14-15. 17). Poprzez owe słowa Apostoł Narodów mówi nam, że, aby w pełni oddać się Chrystusowi, należy całkowicie poświęcić Jemu całe życie i postępować według Jego wskazań.
Drodzy Bracia i Siostry, niech Pan Bóg pomoże nam, aby nasze życie było nieustanne budowane na Chrystusie, poprzez uciekanie się do Niego w chwilach życiowych kryzysów i głęboką dyspozycyjność wobec Jego woli.
Dodaj komentarz