W dzisiejszej Ewangelii (Mk 7, 31-37) Jezus uzdrawia głuchoniemego, poprzez włożenie palców w jego uszy, dotknięcie śliną jego języka i słowo „Effatha”, czyli „Otwórz się”, co sprawiło, że ów uzdrowiony zaczął prawidłowo mówić (por. Mk 7, 33c. 34b-35). Słowo „Effatha”, które Zbawiciel skierował do głuchoniemego w czasie, gdy go uzdrawiał, kieruje również do nas, w kontekście słuchania i przyjmowania przez nas Słowa Bożego. Czy potrafimy zawsze uważnie słuchać i przyjmować odczytywane w czasie Eucharystii, czy też w czasie własnej modlitwy w domu, fragmenty tego „listu Boga do człowieka”, sprawiając przy tym, że usłyszane i przyjęte przez nas Słowo wprowadzamy w czyn i stopniowo w nas się rozwija?
Drugi aspekt, który porusza dzisiejsza Liturgia Słowa, a konkretnie dzisiejsze drugie czytanie z Listu św. Jakuba (2, 1-5), to aspekt wiary, która nie ma względu na osoby i szanuje wszystkich bez wyjątku, co zresztą podkreśla sam Apostoł w pierwszym zdaniu drugiego czytania: „Bracia moi, niech wiara wasza w Pana naszego, Jezusa Chrystusa uwielbionego, nie ma względu na osoby” (Jk 2, 1), dodając następnie: „Bo gdyby przyszedł na wasze zgromadzenie człowiek przystrojony w złote pierścienie i bogatą szatę i przybył także człowiek ubogi w zabrudzonej szacie, a wy spojrzycie na bogato przyodzianego i powiecie: «Ty usiądź na zaszczytnym miejscu», do ubogiego zaś powiecie: «Stań sobie tam albo usiądź u podnóżka mojego», to czy nie czynicie różnic między sobą i nie stajecie się sędziami przewrotnymi?” (Jk 2, 2-4). W związku z tym warto postawić sobie następujące pytanie: „Czy moja miłość do Boga idzie w parze z szacunkiem do każdego człowieka bez wyjątku?”.
Drodzy Bracia i Siostry, niech Pan Bóg pomoże nam, abyśmy jak najuważniej słuchali Słowa Bożego i przyjmowali je, wprowadzając je w czyn i sprawiając, by coraz bardziej ono się w nas rozwijało, oraz aby nasza miłość do Boga zawsze szła w parze z szacunkiem do każdego człowieka bez wyjątku.
Dodaj komentarz