Rozważanie Słowa Bożego – XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA B – 6 października 2024

Dzisiejsza Liturgia Słowa porusza aspekt wierności.

Jeśli chodzi o Boga, wierność ta polegała na upodobnieniu się do nas we wszystkim, prócz grzechu, a także wypełnienie woli Ojca, gładząc nasze winy na drzewie krzyża, co podkreśla autor Listu do Hebrajczyków, w słowach: „Widzimy Jezusa, który mało co od aniołów był mniejszy, chwałą i czcią uwieńczonego za mękę śmierci, iż z łaski Bożej zaznał śmierci za każdego człowieka. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko istnieje, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienia” (Hbr 2, 9-10). Niniejsze słowa pobudzają nas, abyśmy, za przykładem Jezusa, zawsze byli wierni Bogu i temu, do czego nas powołał, oraz nigdy nie ulegli w związku z tym jakimkolwiek ludzkim wpływom, które mogą spowodować, że porzucimy to, czemu gorliwie się poświęciliśmy. Owy aspekt podkreśla także sam Jezus w swej mowie o nierozerwalności małżeństwa, składającej się na dzisiejszą Ewangelię (Mk 10, 2-16 (wersja krótsza: Mk 10, 2-12)), w słowach: „Co Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela” (Mk 10, 9). Owe słowa Zbawiciela odnoszą się nie tylko do wierności małżeńskiej, ale także wierności w innych sferach życia chrześcijańskiego i, co najważniejsze, wierności Bogu. W dzisiejszej Ewangelii Chrystus przedstawia nam także przykład wierności na przykładzie dziecka, które bezgranicznie oddane jest swojej matce, w słowach: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego” (Mk 10, 14-15). Czytając te słowa, warto odpowiedzieć sobie na pytanie: „Co oznacza przyjąć Królestwo Boże jak dziecko?”. „Przyjąć Królestwo Boże jak dziecko” znaczy: „bezgranicznie zaufać Bogu we wszystkich sytuacjach życia”. Czy w naszej relacji z Bogiem dominuje taka postawa?

Drodzy Bracia i Siostry, niech Pan Bóg pomoże nam, abyśmy byli zawsze Mu, a także temu, co gorliwie w naszym życiu wypełniamy, a do czego powołał nas On sam, wierni, przyjmując, we wszystkich okolicznościach życia, Królestwo Boże jak dziecko.