Przesłanie Liturgii Słowa dzisiejszej niedzieli zawiera w sobie obraz Boga, który wspomaga nas w naszym życiu i sprawia, że z Jego pomocą jesteśmy w stanie przezwyciężyć nawet największe życiowe trudności, jednocześnie nas z nich wyzwalając. Niniejszy obraz widać w sposób szczególny w dzisiejszych pierwszym czytaniu, Psalmie responsoryjnym oraz Ewangelii.
W pierwszym czytaniu (Jr 31, 7-9) Pan Bóg, przez usta proroka Jeremiasza, zapowiada wyzwolenie ludu Izraela, poprzez słowa: „Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela! Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z położnicą: powracają wielką gromadą. Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich do strumienia wody równą drogą – nie potkną się na niej. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim synem pierworodnym” (Jr 31, 7c-9). Można by powiedzieć, że kontynuacją pierwszego czytania jest Psalm responsoryjny, w którym Psalmista opowiada o wielkich rzeczach, jakich Pan Bóg uczynił dla swojego ludu, co wyraża się także w refrenie: „Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas” (por. Ps 126 (125), 3a).
Owy aspekt wyzwolenia widzimy także w przedstawionej w dzisiejszej Ewangelii (Mk 10, 46b-52), w którym Jezus uzdrawia niewidomego o imieniu Bartymeusz, pochodzącego z Jerycha. Można by powiedzieć, że swoją światłością Chrystus wyzwala Bartymeusza z życia w ciemności i sprawia, że zaczyna on widzieć i, jak podaje Ewangelista, idzie za Nim (por. Mk 10, 51-52). Przenosząc to na nasze życie, tak samo i nas Chrystus dotyka swoją światłością, ilekroć przystępujemy do sakramentu pokuty i pojednania, oczu naszej duszy, co sprawia, że na nie przejrzewamy, postępując zgodnie z tym, co Zbawiciel polecił nam, przez usta kapłana, abyśmy wypełniali w ramach pokuty, którą wypełniamy w ramach zadośćuczynienia Bogu i bliźniemu za popełnione grzechy, oraz praktyki, która została nam polecona do wypełniania.
W jednej z popularnych piosenek religijnych modlimy się: „Dotknij, Panie, moich oczu, abym przejrzał”. Prośmy więc Pana Boga, aby Jego łaska zawsze prowadziła nas przez życie oraz wspomagała nas w trudnościach, wyzwalając nas z nich także w sakramencie pokuty i pojednania, w którym przejrzewamy na oczy naszej duszy do którego warto regularnie przystępować.
Dodaj komentarz