W tym kolejnym z pierwszych dni wielkopostnej wędrówki, jakim jest właśnie dzisiejsza, pierwsza niedziela Wielkiego Postu, Liturgia Słowa podejmuje temat pokusy (robi to zresztą co roku w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu, ponieważ w cyklach A i B również czyta się fragment o kuszeniu Jezusa przez diabła na pustyni, z tym, że w cyklu A odczytuje się go w wersji św. Mateusza, w cyklu B zaś w wersji św. Marka). Ukazuje tenże temat w sposób szczególny poprzez dzisiejszą Ewangelię, opowiadającą, podobnie jak w cyklach A i B pierwszej niedzieli Wielkiego Postu, co wspomniałem też w powyższym nawiasie, o kuszeniu Jezusa przez diabła na pustyni (jest to wersja tegoż opisu według św. Łukasza: 4, 1-13). A propos tegoż fragmentu Ewangelii, myślę, że wielu mogłoby się nasuwać pytanie: „Czy Jezus mógł uniknąć kuszenia na pustyni?”. Odpowiedź na to pytanie może przykładowo brzmieć: „Być może tak, ale, gdyby Jezus uniknął kuszenia na pustyni, „nie nauczyłby nas sztuki zwyciężania w pokusie” – jak to doskonale ujął św. Augustyn w dzisiejszym drugim czytaniu brewiarzowym (Komentarz do Psalmu 61, 2-3)”. Jak widzimy w dzisiejszej Ewangelii, Jezus zwycięża diabelskie pokusy, odpowiadając na nie najlepszymi „pociskami”, jakimi są zacytowane przez Niego fragmenty Słowa Bożego, które stopniowo unieszkodliwiają diabła, aż do jego całkowitego unieszkodliwienia, gdy – jak pisze Ewangelista na koniec dzisiejszej perykopy – „odstąpił od Jezusa do czasu” (Łk 4, 13b), a także, gdy Zbawiciel pokonał go, dokonując dla nas dzieła odkupienia grzechów. Mianowicie Chrystus odpowiada na diabelskie pokusy następującymi fragmentami biblijnymi: „Nie samym chlebem żyje człowiek” (Łk 4, 4b [Pwt 8, 3]; odpowiedź na pokusę przemienienia kamienia w chleb), „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz” (Łk 4, 8b [Pwt 6, 13]; odpowiedź na pokusę oddania pokłonu diabłu, pod pretekstem dania w zamian wszystkich królestw świata), a także: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego” (Łk 4, 12b [Pwt 6, 16]; odpowiedź na pokusę rzucenia się w dół, pod pretekstem słów: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, żeby cię strzegli, i na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień” (Ps 91 (90), 11)).
Pokusa, jeśli chodzi o nasze życie duchowe, sprawia, iż czujemy chęć złamania danego przyrzeczenia, podjętego na dany okres czasu, np. na Wielki Post, lub do końca naszego życia, czy też jakiejś umowy bądź czegoś, co jest już odgórnie w Dekalogu zakazane. Ta chęć ulegnięcia pokusie może pojawiać się przy różnych okazjach, ściśle związanych z naszym życiem tu na ziemi, np. jakieś święto, wizyta w gościach, itp. Przed niniejszą chęcią przestrzega nas słynna historia Adama i Ewy, którzy ulegli namowom węża i przestąpili zawartą z Bogiem umowę o niejedzeniu żadnego z owoców rosnącego w raju drzewa poznania dobra i zła, jedząc jabłko z tegoż drzewa, w związku z czym Bóg wygnał ich z raju. Historia męczeństwa siedmiu braci machabejskich i ich matki natomiast, opisana w Drugiej Księdze Machabejskiej, uczy nas, abyśmy zawsze zachowywali wierność danym przyrzeczeniom, umowom bądź czemuś, co jest odgórnie w Prawie Bożym nakazane, nawet kosztem odwrócenia się wielu przyjaciół. Mianowicie matka i siedmiu jej synów zginęli, gdyż nie chcieli przestąpić zakazu jedzenia wieprzowiny, uznawanej za nieczystą potrawę, określonego w Prawie Bożym. Podobną postawę w swym życiu, co siedmiu braci machabejskich i ich matka, wykazała także Maryja. Miała pewnie w chwili, gdy anioł przyszedł, by oznajmić Jej nowinę o zostaniu przez Nią Matką Syna Bożego, rozterki, czy iść za własnym planem na życie, czy też całkowicie poddać się planowi Bożemu. Maryja wybrała to drugie, otwierając całkowicie swe serce na przyjęcie Zbawiciela, co miała odwagę podjąć dzięki temu, że od początku Jej życia Duch Święty kształtował Jej duszę tak, by w tej decydującej chwili, jaką było Zwiastowanie, mogła powiedzieć Bogu i Jego planowi „tak”.
Drodzy Bracia i Siostry, w chwilach pokus warto oddawać się Bogu, bo tylko z Jego pomocą zdołamy przezwyciężyć pokusy, którym ulegnięcie może wydawać się na początku przyjemne, lecz później konsekwencje tegoż działania mogą być nieprzyjemne, a także anty-Boże myśli i niepokoje. Zawierzajmy się więc ufnym sercem Bogu w trudnych chwilach pokus, anty-Bożych myśli i niepokojów, abyśmy doznali pokrzepienia i nie doznali zawodu.
Dodaj komentarz