Rozważanie Słowa Bożego – UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO (rok C) – 29 maja 2025 (tam, gdzie tę uroczystość obchodzi się w czwartek przed VII niedzielą Wielkanocną)/1 czerwca 2025 (tam, gdzie tę uroczystość obchodzi się w VII niedzielę Wielkanocną)

Celebrujemy dziś pamiątkę Wniebowstąpienia Chrystusa w 40 dzień po Jego Zmartwychwstaniu. W tejże uroczystości wspominamy moment, gdy Chrystus wyprzedził nas, wstępując do chwały Ojca, a tym samym pobudził i nas, ludzi, do tego, abyśmy i my podążyli tam, gdzie On podążył 40 dni po swym Zmartwychwstaniu, a dzięki temu mogli królować razem ze Zbawicielem w chwale nieba, z dala od jakichkolwiek ziemskich trosk. Warto już teraz myślą przebywać w chwale nieba, co gwarantuje nam udział we Mszy świętej, która jest przedsmakiem liturgii niebiańskiej, oraz regularne przystępowanie do sakramentów. „Co więc oznacza dla nas Święto Wniebowstąpienia Pańskiego? To nie znaczy, że Pan odszedł w jakieś miejsce z dala od ludzi i od świata. Wniebowstąpienie Chrystusa nie jest podróżą w kosmos w stronę najbardziej odległych gwiazd; ponieważ planety, podobnie jak ziemia, są również wykonane z fizycznych pierwiastków – mówił papież Benedykt XVI i dodał: „Wniebowstąpienie Chrystusa oznacza, że nie należy się już do świata zepsucia i śmierci, który uwarunkuje nasze życie. Oznacza to, że należy się w całości do Boga. On, Syn Wieczny, poprowadził naszą egzystencję w obecność Boga, zabierając ze sobą ciało i krew w przekształconej formie”. Tak więc – jak, można by rzec, dodaje autor Listu do Hebrajczyków, którego fragment odczytuje się dziś jako drugie czytanie – „trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę” (Hbr 10, 23). „Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom (…). Wy jesteście świadkami tego” (Łk 24, 46b-48) – mówi Jezus do uczniów, a więc także i do nas, w dzisiejszej Ewangelii, dodając także, słowami dzisiejszego pierwszego czytania z Dziejów Apostolskich: „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami (…) aż po krańce ziemi” (Dz 1, 8). Tak więc my, którzyśmy, w chwili Chrztu Świętego, otrzymali łaskę Ducha Świętego, która, podobnie jak Jezusa w wypełnieniu posłannictwa zleconego przez Ojca, podtrzymuje nas w wiernej realizacji powierzonego nam przez Boga posłannictwa, jesteśmy powołani, aby świadczyć o Chrystusie i o tym, że swoją męką, śmiercią i zmartwychwstaniem „zgładził grzechy wielu” (por. Hbr 9, 28a) i wysłużył nam zbawienie, do którego całym sercem dążymy, pobudzeni Jego wstąpieniem do chwały Ojca. Nie ustawajmy więc w świadczeniu o tejże prawdzie i podążaniu całym sercem do całkowitego zjednoczenia z Bogiem na wieki w niebie, troszcząc się przy tym o zbawienie dusz i miłość bliźniego w naszym życiu.