Komentarz do czytań z Mszy Wigilii:
W czytaniach dzisiejszej Wigilii praktycznie – mówiąc przysłowiowo – “na każdym kroku” spotykamy – zobrazowany lub szczegółowo opisany – aspekt nawrócenia.
W pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich (3, 1-10) nawrócenie zobrazowane jest poprzez uzdrowienie przez Piotra i Jana chromego od urodzenia. Apostołowie, mocą Chrystusa, podnoszą chromego z ziemi w górę, dzięki czemu chromy – teraz już uzdrowiony – “chodzi, skacze i wielbi Boga, wchodząc wraz z Apostołami do świątyni”, gdzie wcześniej nie mógł wejść z powodu ograniczeń chorobowych (por. Dz 3, 8). Na tej samej zasadzie zostało wyrwanych ze stanu unieruchomienia i zatwardzenia na łaskę Bożą w górę, blisko tejże łaski, wiele dusz osób nawróconych poprzez różne doświadczenia, przez które mogły one doświadczyć Boga (oby takich dusz w przyszłości było jak najwięcej). Także i my jesteśmy czasem wyrywani przez Boga z niewłaściwej drogi, która wydaje nam się właściwa, ku tej, która naprawdę jest drogą właściwą, bo prowadzącą do zjednoczenia z Bogiem i ludźmi w miłości, pokoju i wzajemnym szacunku.
Ze stanu unieruchomienia i zatwardzenia na łaskę Bożą w górę został wyrwany także św. Paweł, przed nawróceniem gorliwy prześladowca chrześcijan. O swoim nawróceniu Apostoł Narodów pisze w dzisiejszym drugim czytaniu z Listu do Galatów w słowach: “Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie, bym Ewangelię o Nim głosił poganom, natychmiast, nie radząc się ciała i krwi ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy apostołami stali się pierwej niż ja, skierowałem się do Arabii, a później znowu wróciłem do Damaszku. Następnie, trzy lata później, udałem się do Jerozolimy, aby poznać się z Kefasem, i zatrzymałem się u niego tylko piętnaście dni. Spośród zaś innych, którzy należą do grona apostołów, widziałem jedynie Jakuba, brata Pańskiego. A Bóg jest mi świadkiem, że w tym, co tu do was piszę, nie kłamię” (Ga 1, 15-20).
Bolesnego upadku duchowego, polegającego na zaparciu się ze strachu swego Mistrza w momencie, gdy szedł On na Mękę, doświadczył także św. Piotr, który we fragmencie Ewangelii dzisiejszej Wigilii, podobnie jak trzykrotnie z powodu lęku wyparł się Jezusa, trzykrotnie wyznaje miłość do Zbawiciela, podnosząc się tym samym z upadku, polegającym na zamknięciu serca na Bożą łaskę. Można by rzec, że, dzięki owemu wyznaniu miłości, dokonanemu przez św. Piotra, Jezus jest w stanie skruszyć jego kamienne serce i dać mu serce nowe – serce kochające i otwarte na łaskę Bożą.
Także i w naszych sercach Jezus nieustannie kruszy wszystko, co złe, pod warunkiem otwarcia się z wiarą na Jego łaskę, ilekroć przystępujemy do sakramentu pokuty i pojednania, dając nam serce, przepełnione dobrem.
Otwierając się nieustannie na łaskę Bożą, prośmy z wiarą Boga, przez wstawiennictwo Świętych Apostołów Piotra i Pawła, o wytrwałość w wierze dla nas i całego Kościoła i powrót na właściwą drogę dla tych, którzy są zamknięci na Bożą miłość, są podzieleni oraz “żywcem pożarci” przez nienawiść, aby Chrystus, swą miłosierną łaską, wydobył ich serca z ciemności i napełnił je zdolnością bezgranicznego miłowania Jego i innych ludzi.
Amen.
Komentarz do czytań z mszy w dzień:
Tak się złożyło, że w tym roku Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła przypadła w niedzielę, gdzie tydzień temu w Ewangelii również słyszeliśmy z ust Chrystusa pytanie: “Za Kogo Mnie uważacie?” (por. Łk 9, 18-20). Dzisiaj słyszymy to samo pytanie, jednakże w opowiadaniu w wersji św. Mateusza. Gdy otworzymy się na Chrystusa, czyniąc Go Fundamentem naszego życia, wtedy uczynimy w naszym sercu przestrzeń na działanie Jego łaski. Swym wyznaniem “Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego” (Mt 16, 16b) św. Piotr podkreśla, że Jezus jest Tym, bez Którego nic nie jest możliwe, w zamian za co Chrystus czyni go, aby to on, a po nim jego następcy, prowadzili Bożą Owczarnię, tj. Kościół. Święty Paweł natomiast, w drugim czytaniu z Drugiego Listu do Tymoteusza, podkreśla, iż Zbawiciel jest Tym, z pomocą Którego był w stanie “wystąpić w dobrych zawodach, ukończyć bieg i ustrzec wiary”, a także Tym, który wzmocnił go, aby Apostoł mógł dopełnić dzieła głoszenia Ewangelii oraz by posłyszały ją wszystkie narody, i wsparł, by nie popełnił on żadnego złego czynu, a przez to mógł szczęśliwie posiąść wieczną nagrodę w niebie (por. 2 Tm 4, 7-8. 17ab. 18a).
A za Kogo my uważamy Chrystusa? Czy jest On dla nas, jeśli chodzi o nasze życie, jego Fundamentem?
Dodaj komentarz