„Idź i ty czyń podobnie” (Łk 10, 37d).
Owo wezwanie Jezusa, skierowane do uczonego w Prawie, do którego wcześniej skierował przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, stanowiące konkluzję dzisiejszej Ewangelii (Łk 10, 25-37), jest skierowane również do nas, chrześcijan. Co więcej, słowa te Jezus kieruje także do dzisiejszego świata i żyjącego w nim każdego z ludzi, albowiem nie tylko chrześcijanin, ale również każdy człowiek zobowiązany jest, na wzór przypowieściowego miłosiernego Samarytanina, do pomocy bliźniemu, będącemu w potrzebie, nawet kosztem potrzeb własnych.
Ponadto przypowieść, czytana dziś jako Ewangelia, wzywa nas, uczniów Jezusa, do tego, aby w naszej wierze nie poprzestawać tylko na samej teorii, czyli na znajomości przykazania: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego”, które cytuje Zbawicielowi uczony w Prawie (Łk 10, 27), ale wprowadzać teorię w praktykę. W jaki sposób? Przykładów można by tu wymienić sporo: niesienie bliźniemu pomocy wtedy, kiedy jej potrzebuje, niczym ów ewangeliczny Samarytanin, czy życie we wzajemnym szacunku, bez względu na różnice w jakichkolwiek poglądach. „To czyń, a będziesz żył” (Łk 10, 28c) – mówi Jezus do uczonego w Prawie, ale także i do nas, słuchających Słowa Bożego. Jeżeli nasza wiara będzie pozbawiona praktyki, będziemy – jak to ładnie ujął błogosławiony, a za chwilę święty, Piotr Jerzy Frassati, którego 100 rocznica śmierci minęła 4 lipca br. – nie żyć, a wegetować. Żyjmy więc, mając otwarte serce na potrzeby każdego z bliźnich, spiesząc im z pomocą w momencie, gdy bardzo tego potrzebują, a także szanując ich, bez względu na to, czy mają to samo, czy też inne spojrzenie na świat niż my.
Czy potrafimy pielęgnować ową postawę w naszym życiu chrześcijańskim, a nasza wiara nie kończy się tylko na teorii, ale jest również oparta na praktyce?
Dodaj komentarz