Rozważanie Słowa Bożego – XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA C – 5 października 2025

W dzisiejszej Ewangelii (Łk 17, 5-10) Apostołowie proszą Jezusa: „Przymnóż nam wiary”, na co Zbawiciel odpowiada: „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze!”, a byłaby wam posłuszna” (por. Łk 17, 5-6). Poprzez te słowa Chrystus mówi nam, że, jeśli chodzi o naszą wiarę, nie wystarczy tylko uznawać, że Bóg jest, ale wprowadzać naszą relację z Nim w praktykę, polegającą chociażby na trzech następujących etapach, o których wspomina dzisiejsza perykopa ewangeliczna:

1. uznawaniu, że jest On zdolny do rzeczy po ludzku niemożliwych (bo o tym właśnie mówi Zbawiciel w zacytowanych wyżej słowach), czego przykładem są chociażby cuda, dokonywane przez wstawiennictwo osób, które, dzięki tymże cudom, po zbadaniu ich autentyczności i tego, czy dany cud dokonał się w sposób, który ludzka medycyna nie jest w stanie zbadać, zostają wyniesione na ołtarze (w przypadku męczenników cud za ich wstawiennictwem potrzebny jest tylko do ich kanonizacji; do beatyfikacji wystarczy dekret o ich męczeństwie z powodu nienawiści tych, którzy się do tego męczeństwa przyczynili, do wiary),
2. uznawaniu, że Bóg nie czyni nic przeciwko człowiekowi, czego przykładem jest przyjęcie ze spokojem i wiarą faktu odejścia z tego świata osoby, o której powrót do zdrowia wcześniej się modlono, ufając, że osoba ta doznała od Boga wiekuistej ulgi w cierpieniu poprzez wejście do Królestwa Niebieskiego, oraz ufność w rychły koniec wojny, wywołanej przez pełnych żądzy władzy ludzi,
3. wiernemu przyjmowaniu i realizacji działania, powierzonego nam przez Boga (obrazem tego jest sługa, któremu pan poleca, by przygotował mu wieczerzę i usługiwał mu, po czym ów sługa będzie mógł usiąść w celu własnego nasycenia i napojenia – por. Łk 17, 8; na tej podstawie Jezus mówi, iż, po wypełnieniu owego powierzonego nam przez Niego zadania, będziemy mogli powiedzieć Mu, wchodząc do Królestwa Niebieskiego, zdanie, które stanowi konkluzję dzisiejszej Ewangelii: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać” (por. Łk 17, 10; stwierdzenie „słudzy nieużyteczni” odnosi się do tego, że świat uznaje za przegranych tych, którzy zapominając o sobie, całym sercem służą Bogu i pomagają ludziom); pytanie z przedostatniego wersetu dzisiejszej mowy Jezusa do nas – „Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono?” (Łk 17, 9) – wskazuje na to, że Bóg, po wiernym spełnieniu tego, co nam polecił, wynagradza nas wiecznym szczęściem w niebie).

W kontekście tych trzech etapów, postawioną przez Apostołów na początku dzisiejszej Ewangelii prośbę: „Przymnóż nam wiary” należy rozumieć jako modlitwę, aby Pan Bóg wlał w nas swoją łaskę i pomógł nam nieustannie dawać świadectwo wierze poprzez realizację powyższych etapów.

Panie Jezu, przymnóż nam wiary! Pomóż nam swoją łaską nieustannie uznawać, że Ty jesteś zdolny do rzeczy po ludzku niemożliwych i nie czynisz nic przeciwko człowiekowi, a także wiernie przyjmować i realizować działanie przez Ciebie nam powierzone. Amen.