Dziś w Kościele powszechnym wspominamy – w tym roku 1701 – rocznicę poświęcenia Bazyliki Laterańskiej – matki wszystkich kościołów i katedr świata, katedry Biskupa Rzymu, poświęconej w roku 324. Jako, że jest ona świętem Pańskim (pierwotnie Bazylika Laterańska nosi wezwanie Najświętszego Zbawiciela; wezwanie św. Jana natomiast dodano później), według tabeli pierwszeństwa dni liturgicznych ma ona pierwszeństwo przed 32 niedzielą zwykłą, w związku z czym – w przeciwieństwie do tego, gdy jest ona [rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej] obchodzona w dzień powszedni – w Kościele w wieczór poprzedzający dzień niniejszego obchodu – podobnie jak czyni się to w przypadku obchodów każdej niedzieli roku liturgicznego – odmawia się jego [tegoż obchodu] Pierwsze Nieszpory.
Nawiązując jednak do samego faktu, że Bazylika Laterańska jest matką wszystkich kościołów świata, Kościół, celebrując rocznicę jej poświęcenia również w niedzielę, podkreśla ważność tejże świątyni dla całej jego wspólnoty, ze względu na to, że jest ona Katedrą Biskupa Rzymu – biskupa wszystkich biskupów świata i jedynego, który obejmuje swój urząd w chwili swej elekcji na Tron Piotrowy, a nie – jak pozostali biskupi diecezjalni – w chwili ingresu do swej katedry.
Przechodząc do rozważania Słowa Bożego, w dzisiejszej Ewangelii (J 2, 13-22) widzimy Jezusa, który, przybywając do świątyni z racji zbliżającego się Święta Paschy, wypędza z niej handlujących kupców, podkreślając, aby nie robili oni z domu Jego Ojca targowiska, podkreślając przy tym, w odpowiedzi na ich słowa: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?”, w nawiązaniu do usunięcia przez Niego tego, co zakrywa Jego obecność Jego dzieciom, i zgromadzenia ich w jedno, poprzez swą mękę i zmartwychwstanie: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo” (por. J 2, 13a. 14-16. 18-19). Także i dzisiaj – podobnie jak w owym epizodzie ewangelicznym – Jezus swoją łaską usuwa to, co niszczy Kościół i zakrywa Jego obecność w nim, tak, aby Jego obecność i miłość do każdego we wspólnocie Kościoła mogła się wyraźniej objawić, a sam Kościół stał się przyjazną i bezpieczną ostoją dla każdego człowieka bez wyjątku. Warto przy tym podkreślić – w odniesieniu do niedopuszczalnych epizodów, które zadziały bądź dzieją się we wspólnocie Kościoła – że to nie Bóg jest winien gorszącym czynom niektórych z Jego dzieci.
„Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście” – mówi św. Paweł w dzisiejszym drugim czytaniu z Pierwszego Listu do Koryntian (3, 17b). Warto – podobnie jak czyni się wysiłki, by nic nie zniszczyło budynku kościoła – czynić wysiłki, aby Kościół był bezpieczną ostoją dla każdego człowieka, modląc się, by Jezus swą miłosierną łaską nieustannie usuwał to, co niszczy jego wspólnotę i Jego obecność w niej, tak, by każdy człowiek mógł nieustannie w Kościele tę Bożą obecność i miłość dostrzegać. Czy takie działanie podejmuję w środowisku, w którym żyję na co dzień?
Dodaj komentarz