W dzisiejszą niedzielę słyszymy początek 17 rozdziału Ewangelii św. Jana (17, 1-11a), będący modlitwą arcykapłańską Chrystusa. Rozpoczyna się ona słowami: „Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś” (J 17, 1-2), którymi Zbawiciel prosi, by Jego zbliżająca się męka i śmierć, a następnie zmartwychwstanie, wydały jak najobfitsze owoce w postaci jeszcze głębszego przylgnięcia do Chrystusa przez Jego uczniów i uznania Jego chwały jako Zwycięskiego Króla (o to Chrystus prosi również słowami: „Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie wpierw, zanim świat powstał” (J 17, 4-5)). Gdy przyjmujemy tę postawę i uznajemy Chrystusa jako Zwycięskiego Króla i Jedyny Autorytet wraz z Ojcem i Duchem Świętym, mamy już w sobie życie wieczne, co podkreśla sam Jezus w słowach: „A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa” (J 17, 3).
W drugiej części Swej arcykapłańskiej modlitwy (J 14, 6-11a) Jezus prosi Ojca, by uczniowie byli utwierdzeni w Jego nauce, nieustannie otwierając się na nią i według niej żyjąc. Również i my – uczniowie Chrystusa XXI wieku – jesteśmy wezwani, by podążać drogą Bożej nauki, nieustannie się na nią otwierać i utwierdzać w niej innych, a przez to dojść – wraz z osobami, których utwierdziliśmy w nauce Zbawiciela – do wiecznej radości w niebie.
Czy głęboko żyję w zjednoczeniu z Jezusem, uznając Go za Zwycięskiego Króla i Jedyny Autorytet wraz z Ojcem i Duchem Świętym, a także według Jego nauki, otwierając się na nią i utwierdzając w niej tych, którzy mnie otaczają?
Dodaj komentarz