Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu. Jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.
Tymi słowami wyrażamy dziękczynienie Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu za wielkie rzeczy, jakie czyni w naszym życiu, a także za zwykłe rzeczy dnia codziennego, takie jak dobrze odbyta podróż czy pomyślnie zdany egzamin. Bogu w Trójcy Świętej oddajemy chwałę również, modląc się Liturgią Godzin, albowiem na końcu każdego psalmu i pieśni Liturgii Godzin (z wyjątkiem pieśni z Księgi proroka Daniela, noszącej tytuł „Całe stworzenie wielbi Boga” (3, 57-88. 56), gdzie na końcu – zamiast „Chwała Ojcu…” – padają słowa: „Błogosławmy Ojca i Syna, i Ducha Świętego, * / chwalmy Go i wywyższajmy na wieki. / Błogosławiony jesteś, Panie, na sklepieniu nieba, * / pełen chwały i wywyższony na wieki”), będącej modlitwą całego Kościoła powszechnego, a także na początku każdej godziny brewiarzowej, pada przywołana na początku dzisiejszej refleksji modlitwa.
Do uwielbienia Boga w Trójcy Świętej Jedynego pobudzają nas także, skierowane do dostojnika żydowskiego, imieniem Nikodem, słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu” (J 3, 16-18a). Dziękujmy więc Bogu za to, że, w Swojej miłości do nas, ludzi, raczył dać nam Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, aby odkupił On nas poprzez Swą mękę, śmierć i zmartwychwstanie, oświecił nas blaskiem Swej chwały i abyśmy – jak podkreśla to św. Piotr w swym Pierwszym Liście – „przez Niego uwierzyli w Boga, który wskrzesił Go z martwych i udzielił Mu chwały tak, że nasza wiara i nadzieja są skierowane ku Bogu” (por. 1 P 1, 21). Przez Chrystusa Bóg ukazał, że – jak podkreśla to w dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi Wyjścia – jest On „miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność” (Wj 34, 6b).
„Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!” (2 Kor, 13, 13). Łaska, miłość, jedność. Do praktykowania tych przymiotów Boga zachęca nas na końcu dzisiejszego drugiego czytania, zaczerpniętego z Drugiego Listu do Koryntian, św. Paweł. Do tego samego jesteśmy również zachęcani w czasie mszy świętej przez kapłana, gdy wypowiada on przywołane wyżej słowa św. Pawła bezpośrednio po znaku krzyża (jeśli wybiera to właśnie pozdrowienie).
Czy praktykujemy łaskę, miłość i jedność ze wszystkimi w naszym chrześcijańskim życiu? Czy potrafimy dziękować Bogu za dokonane przez Chrystusa dzieło odkupienia i miłosierdzie, jakie nam przez to zostało okazane? Czy potrafimy dziękować Bogu za wszystko, co czyni w naszym życiu?
Dodaj komentarz